Dizel yağının yanma noktası için test yöntemi

Dizel Yağının Parlama Noktası Test Yöntemi

Dizel yağı, yaklaşık 10 ila 22 karbon atomu aralığında karmaşık hidrokarbon karışımlarından oluşan hafif bir petrol ürünüdür ve dizel motorlar için özel bir yakıt olarak hizmet eder. Ham petrol damıtma, katalitik kırma ve hidrokreking gibi işlemlerle üretilir ve ayrıca şeyl yağı işlemesi veya kömür sıvılaştırmasından da elde edilebilir.

Dizel yağı iki ana kategoriye ayrılır: kaynama noktası aralığı yaklaşık 180~370℃ olan hafif dizel yağı ve kaynama noktası aralığı yaklaşık 350~410℃ olan ağır dizel yağı. Hafif dizel yağı genellikle benzin istasyonlarında bulunur ve büyük araçların, demiryolu lokomotiflerinin ve gemilerin güç sistemlerinde yaygın olarak kullanılır.

Deneysel Amaç

Yangın riskini değerlendirme: Parlama noktası ne kadar düşükse, dizel yağı o kadar uçucu hale gelir, hava ile yanıcı karışımlar oluşturma riski o kadar yüksek olur ve ani yangın olasılığı o kadar artar. Parlama noktasının belirlenmesi, normal sıcaklık ve yüksek sıcaklık koşulları altındaki güvenliğini netleştirebilir.

Depolama ve nakliye güvenliğini sağlama: Ulusal standartlara göre, araç dizelinin kapalı parlama noktası 55℃'den az olmamalıdır. Yanıcı sıvıların tehlike seviyesini sınıflandırmak için önemli bir temel olarak, bu endeks, yangın önleme önlemlerinin formülasyonunu ve tehlikeli kimyasal yönetiminin spesifikasyonlarını doğrudan yönlendirir.

Yağ kirliliğini tespit etme: Dizel yağına benzin gibi hafif bileşenler karıştırılırsa, parlama noktası önemli ölçüde düşer. Bu nedenle, anormal derecede düşük bir parlama noktası, motorun normal çalışmasını etkileyecek yağın karıştırıldığını veya bozulduğunu gösterebilir.

Deneysel Numune ve Cihaz

Numune: Dizel yağı

Cihaz: SH105B Tam Otomatik Kapalı Parlama Noktası Test Cihazı, ASTM D93'e uygundur

Deneysel Prosedürler

1. Numune Hazırlama

Yaklaşık 50 mL dizel numunesi alın ve nem ve safsızlıklardan arındırıldığından emin olun. Numune su içeriyorsa, susuz sodyum sülfat veya kalsiyum klorür ile kurutun. Kabarcıkları gidermek ve uçucu bileşenlerin kaybını önlemek için numunenin dinlenmesine izin verin.

2. Cihaz Kontrolü ve Kalibrasyonu

ASTM D93 gereksinimlerini karşılayan bir kapalı parlama noktası test cihazı kullanın (örneğin, Teck MINI Flash PM). Sıcaklık sensörünü kalibre edin: n-heksadekan (parlama noktası: 135℃±2℃) gibi referans malzemelerle doğruluğu doğrulayın. Ateşleme kaynağını (alev boyutu: 2~4 mm), karıştırma hızını (90~120 rpm) ve sızdırmazlık contasının bütünlüğünü kontrol edin.

3. Numune Doldurma ve İlk Ayar

Numuneyi bakır test kabına ölçek çizgisine kadar dökün ve kapakla kapatın. Ön ısıtma sırasında erken buhar oluşumunu önlemek için başlangıç sıcaklığını beklenen parlama noktasından en az 28℃ daha düşük ayarlayın.

4. Isıtma ve Ateşleme Testi

Numuneyi dakikada 5~6℃ hızında ısıtın. Her 1℃ sıcaklık artışında, karıştırma otomatik olarak durdurulur ve buhar alanını taramak için ateşleme kaynağı tanıtılır ve ani ateşleme gözlemlenir. Sıcaklık beklenen parlama noktasına 5℃ yaklaştığında, test doğruluğunu artırmak için ısıtma hızını 0.5~1℃/dak'ya düşürün.

5. Çevresel Kontrol

Laboratuvar sıcaklığını 15~35℃ ve bağıl nemi ≤ %85 olarak koruyun. Test sonuçlarını etkileyebilecek buhar konsantrasyonu dalgalanmasını önlemek için hava akışı girişiminden kaçının. Cihaz otomatik atmosferik basınç düzeltmesi ile donatılmamışsa, manuel düzeltme gereklidir: parlama noktası, her ±1 kPa atmosferik basınç değişimi için yaklaşık ±0.2~0.3℃ ile düzeltilmelidir.

6. Test Tamamlama ve Temizlik

Testten sonra, deformasyonu önlemek ve sonraki testleri etkilemekten kaçınmak için test kabını oda sıcaklığına soğuduktan sonra temizleyin.

Deneysel Sonuçlar

Test sonuçlarının tekrarlanabilirliği ve yeniden üretilebilirliği, GB 261 standardının hata toleransı gereksinimlerini tam olarak karşılamaktadır. Test verileri stabildir ve doğrudur, bu da dizel yağı, çeşitli yakıt yağları ve madeni yağların kapalı parlama noktası için rutin test ve kalite kontrol gereksinimlerini karşılayabilir.